Zobaczyłam go po raz pierwszy na estradzie w  Polanicy,  był to koncert z cyklu „Spotkamy się za rok”. Występ popularnych gwiazd, obok Janusza Gniatkowskiego Natasza Zylska i Jan Danek. Ten ostatni skupiony, nader kameralny w ambitnej piosence francuskiej, Zylska efektowna i pełna wdzięku w przebojach europejskich. Starannie skonstruowany, naprawdę znakomity spektakl wyraźnie zdominował Janusz, który od chwili wejścia na scenę zniewalał publiczność uśmiechem. Nie było to zwyczajne szczerzenie zębów, bo tak należy, to był jego naturalny uśmiech. Od samego początku prawda artysty była u Janusza prawdą człowieka i za to kochała go publiczność.

> CZYTAJ CAŁOŚĆ

---

W dniu 15 listopada 2011 r. mija 20-ta rocznica śmierci Wielkiej Gwiazdy Polskiej Estrady, znakomitej piosenkarki

Marty Mirskiej.

Z tej okazji przy domu w którym mieszkała w Warszawie przy Alei Wyzwolenia nr 9, w tym dniu o godz. 14.00 odbędzie się pod patronatem Sekcji Estrady ZASP uroczystość odsłonięcia Tablicy Pamiątkowej ufundowanej przez Firmę Fonograficzną Teddy Recodrs.

Na rynku księgarskim natomiast ukaże się w tym czasie książka poświęcona Marcie Mirskiej zatytułowana „Gloria i Gehenna” autorstwa Janusza Swiądra i Tadeusza Stolarskiego z dołączonym do niej dwupłytowym albumem, na który złożą się niepublikowane nagrania Marty Mirskiej, wywiady z Nią i recytacje Jej poezji – także w Jej wykonaniu. 

---

W Tygodniuku Powszechnym (nr 11/13 2011r.) ukazało się wspomnienie o Irenie Kwiatkowskiej pióra Stanisława Brejdyganta. Zapraszamy do przeczytania tekstu.

> CZYTAJ CAŁOŚĆ

---

Irena Wollen w sobotę miałaby urodziny, w niedzielę Międzynarodowy Dzień Teatru, a tymczasem w poniedziałek pogrzeb. Nigdy nie absorbowała ludzi swoją osobą. Dyskretna do tego stopnia, że jej choroba i śmierć ogromnie nas zaskoczyła. Nie byliśmy na to przygotowani.
O jej osiągnięciach mówi Internet, ja opowiem o uroczym człowieku.

> CZYTAJ CAŁOŚĆ

---

7 stycznia 2o11 roku, po niemal dwudziestoletniej heroicznej walce o życie, odszedł Krzysztof Kolberger.
Absolwent warszawskiej Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza, zadebiutował na deskach Teatru im. St. Wyspiańskiego w Katowicach, gdzie spędził jeden sezon. W tym samym roku powrócił do Warszawy otrzymując angaż w Teatrze Narodowym. Po dwóch latach pracy zawodowej rektor PWST uhonorował go specjalną nagrodą przeznaczoną dla najwybitniejszych absolwentów.

> CZYTAJ CAŁOŚĆ

---

Zmarła Malina Zasadzińska
Malina Zasadzińska, jedna z najbardziej znanych i cenionych ilustratorek muzycznych, zmarła w Warszawie w wieku 81 lat.

> CZYTAJ CAŁOŚĆ

---

Aleksander Andrzej Łabiniec, ur. 14 listopada 1930 roku w Goraju, malarz, scenograf, reżyser teatralny, nauczyciel akademicki, autor scenariuszy teatralnych i filmowych. Od 55 lat związany był z Banialuką jako współtwórca artystycznej formuły Teatru Lalek Banialuka: artystycznego teatru dla dzieci, zmierzającego ku teatrowi plastycznemu. Reżyserując spektakle i tworząc scenografie dla ponad stu widowisk Banialuki (statystycznie rzecz biorąc zrealizował tu co drugi spektakl) w dużym stopniu był autorem sukcesów tego teatru w Polsce i za granicą.

> CZYTAJ CAŁOŚĆ

---

Mowa pożegnalna wygłoszona przez Irenę Jezierską - Przewodniczacą Sekcji Teatrów Muzycznych, Opery, Operetki, baletu i Musicalu ZASP w Teatrze Wielkim w Operze Narodowej 10.IX.2010r.

               W imieniu Związku Artystów Scen polskich, Sekcji Teatrów Muzycznych, Opery, Operetki, Baletu i Musicalu, oraz własnym, żegnam Wielkiego Artystę Bogdana Paprockiego, zasłużonego dla Kultury Narodowej, uhonorowanego wieloma odznaczeniami państwowymi, oraz statuetką „Ariona” za wybitne osiągnięcia artystyczne od Sekcji teatrów Muzycznych, Opery, Operetki, Baletu i Musicalu, oraz własnym, żegnam Wielkiego Artystę Bogdana Paprockiego, zasłużonego dla Kultury Narodowej, uhonorowanego wieloma odznaczeniami państwowymi oraz statuetką „Ariona” za wybitne osiągnięcia artystyczne od Sekcji Teatrów Muzycznych, Opery, Operetki, Baletu i Musicalu ZASP.

> CZYTAJ CAŁOŚĆ

---

Kasia Sobczyk legenda polskiej piosenki po wielu latach spędzonych w Stanach Zjednoczonych podjęła decyzję o powrocie do Polski. Wróciła w 2008 roku. Kasia to istotna część historii polskiej muzyki rozrywkowej. Kiedyś jej piosenki śpiewała cała Polska, dziś doczekały się wielu cover’ów i nucą je kolejne pokolenia. A zaczęło się tak...

> CZYTAJ CAŁOŚĆ

---

Droga Pani Profesor!
Udała się Pani w daleką podróż i na jakiś czas musimy się rozstać. Dlatego dziękuję Pani za, zaszczytne dla mnie, długie lata naszej znajomości - od pierwszych kroków, które stawiałem w teatrze, po czasy obecne. Dziękuję za słynne w krakowskiej szkole teatralnej „GPU”. To był skrót trzech słów: „głośno, prędko i z uśmiechem”. Taką uwagę dawała Pani nam, studentom IV roku PWST, reżyserując przedstawienie dyplomowe -  Księżniczkę na opak wywróconą Calderona w imitacji Marka Rymkiewicza. Ale zasadę „GPU” poznało wiele roczników Pani wychowanków. Wówczas głowy parowały nam od koncepcji i nowinek artystycznych, i muszę przyznać, że „GPU” wydawało nam się nadmiernym uproszczeniem. Dopiero po latach, wielu z nas mogło się przekonać, że w tych trzech magicznych słowach zawiera się cala tajemnica grania komedii i farsy. Dziękuję!

> CZYTAJ CAŁOŚĆ

---

Nie żegnamy Elżbiety Czyżewskiej bo nigdy się z nami nie rozstanie. Jest zapisana na zawsze w historii kina, w kolorycie naszego kraju z lat nazywanych szarymi. Ela Czyżewska nie pasowała do tego kolorytu. Była indywidualnością ponad granicami i ustrojami. Silna i słaba. Na taśmie filmowej zapisało się coś więcej, poza niewątpliwym talentem, to coś, co charakteryzuje największe gwiazdy filmu. Spoza roli, spoza „panienki z ekranu”, spoza sprawnych komedii  zawsze wyłaniał się jakiś rys osobisty, jakiś dramat - osobista, intymna nuta. Jej walka ze sobą była dla wielu z nas inspiracją. Dziękujemy Ci. Twoi koledzy, przyjaciele i widzowie.

---

E   D   W  A   R   D      W  I  E  C  Z  O  R  K  I  E  W  I  C  Z
15 .04. 1933  -   24. 01. 2010
 P   o    ż    e    g    n    a    n    i    e

        W połowie stycznia 2010 roku,  w Związku Artystów Scen Polskich spotkałem Helkę Norowicz. Powiedziała mi, że  nasz  wspólny  kolega  z którym spędziliśmy lata  młodości w Teatrze Klasycznym w Warszawie (dziś Studio) Edward Wieczorkiewicz  jest chory  i, że Jego stan  zdrowia  jest  niepokojący. Kilka dni później, dowiedziałem się  od Heleny, że Edzio nie żyje. Odszedł  na zawsze pozostawiając w smutku żonę, dwoje dzieci- córkę i syna oraz trzy kochające wnuczki, a także kolegów  i przyjaciół, którzy Go  lubili, cenili i szanowali.

> CZYTAJ CAŁOŚĆ

---

W imieniu Związku Artystów Scen Polskich oraz Sekcji Radia i Telewizji, z wielkim żalem żegnamy naszą koleżankę, życzliwego człowieka, wybitnego fachowca – reżysera akustycznego, panią Hanne Machay Butler.

> CZYTAJ CAŁOŚĆ

---

Pożegnanie (20.05.1947 – 04.07.2009)

            Janusz Hamerszmit

PRZYJAŹŃ
Jak się zaczyna? Może na szkolnym boisku? Może w pierwszej miłości do tej samej dziewczyny? Może pożyczyłeś mi łyżwy? Od otarcia krwi z twarzy po dziecięcej honorowej walce na pięści? Od patrzenia na Wisłę, na słońce. Od aprobującego spojrzenia.
Gdy trwa jest jednością i innością jednocześnie. BYŁA. Pamiętałem. Odeszła.
Wspominam.

> CZYTAJ CAŁOŚĆ

---

Dzisiaj rano w szpitalu, w podwarszawskim Konstancinie zmarł, w wieku 80 lat Witold Skaruch aktor teatralny i filmowy i reżyser.

> CZYTAJ CAŁOŚĆ

---

Urodzona w Warszawie była wychowanką Instytutu Reduty pod kierownictwem Juliusza Osterwy. Jako zawodowa aktorka pracowała w Instytucie Objazdowym Reduty, następnie w Teatrach Warszawy, Łodzi, i Krakowa pod kierownictwem reżyserów m.in. Galla, Bujańskiego, Schillera, Osterwy i innych.

> CZYTAJ CAŁOŚĆ

---

           W niedzielę, 14 lutego 2010 roku, w Warszawie zmarł nasz Kolega Jerzy Turek
Niezapomniany trener klubu sportowego „Tęcza”, Jarząbek Wacław z „Misia” Stanisława Barei – nie żyje.
Jeden z najpopularniejszych i lubianych przez publiczność aktorów, absolwent warszawskiej PWST im. Aleksandra Zelwerowicza, od lat związany ze stołecznym Teatrem Kwadrat.

Zadebiutował w Opolu w Teatrze Ziemi Opolskiej rolą Teodora Rousseau w sztuce „Lato w Nohant" według Jarosława Iwaszkiewicza, w reżyserii Mariana Godlewskiego. Po roku wrócił do Warszawy, grając na deskach teatrów: Syreny, Polskiego, Narodowego, Rozmaitości i Kwadratu. Publiczności pokazał się również w warszawskim Kabarecie Owca, założonym przez aktora i satyryka Jerzego Dobrowolskiego.

Wykreował także wiele ról w Teatrze Telewizji, w spektaklach reżyserowanych m.in. przez Jerzego Antczaka, Adama Hanuszkiewicza, Zygmunta Huebnera i Gustawa Holoubka.
W filmie zagrał w „Eroice" Andrzeja Munka, w „Krzyżu Walecznych" Kazimierza Kutza, w „Kwietniu" Witolda Lesiewicza, w komediach Tadeusza Chmielewskiego „Gdzie jest generał..." i „Nie lubię poniedziałku" w „Rzeczpospolitej Babskiej" Hieronima Przybyła oraz u Sylwestra Chęcińskiego w „Nie ma mocnych" i „Rozmowach kontrolowanych”, w komediach Romana Załuskiego „Kogel – mogel" i „Galimatias, czyli Kogel – mogel II" a także w „Rysiu” Stanisława Tyma przypominając postać trenera Jarząbka z „Misia” Barei; wystąpił też w serialach, m. in. „Barbara i Jan" (reż. Jerzy Ziarnik i Hieronim Przybył), „Czterej pancerni i pies" (reż. Konrad Nałęcki) oraz „Kapitan Sowa na tropie" i „Alternatywy 4” (reż. Stanisław Bareja).
W ostatnich latach najbardziej znany szerokiej publiczności z roli listonosza w serialu „Złotopolscy”.

W ostatnią niedzielę powędrował z listami pukając do Niebieskich Wrót...

---

Olga Oleszkiewicz
Urodzona dnia 9 sierpnia 1921 roku w Krakowie. Po paru latach wraz z rodzicami - matką Anną i ojcem Karolem przeniosła się do Warszawy. Trudnej sztuki baletowej zaczęła się uczyć jako mała dziewczynka w warszawskiej Szkole Baletowej przy Teatrze Wielkim u profesora Piotra Zajlicha, jako zdolna absolwentka o wspaniałych warunkach w 1935 roku została zaangażowana do Teatru Wielkiego w Warszawie, gdzie tańczyła aż do wybuchu wojny w 1939.

> CZYTAJ CAŁOŚĆ

---

2 lipca 2009 roku zmarł Witold Gruca. Urodzony w Krakowie, od najmłodszych lat wykazywał niezwykłe wprost zdolności do tańca, jak sam mówił „śnił o tańcu”.

> CZYTAJ CAŁOŚĆ

---

Eryka Wosińska-Kluba urodziła się w Krakowie i tam chodziła do Szkoły Powszechnej a potem do Gimnazjum im. Marii Konopnickiej, ktore przerwała z powodu wybuchu drugiej wojny światowej. W okresie okupacji niemieckiej uczyła się na tajnych kompletach i zapisała się do Szkoły Dramatycznej, którą ukończyła już po wojnie, to znaczy w 1947 roku. W latach 1945-1947 uczęszczała do Szkoły Tańca Artystycznego w Krakowie ucząc się u profesora Romaniszyna.

> CZYTAJ CAŁOŚĆ

---

Irena Kulińska Owidzka urodzona w Warszawie, od najmłodszych lat wykazywała duże zdolności taneczne, dlatego została przyjęta do Szkoły Baletowej przy Teatrze Wielkim w Warszawie, gdzie uczyła się u wielkiego artysty tancerza, pedagoga i choreografa Piotra Zajlicha. Po ukończeniu szkoły została zaangażowana do zespołu Teatru Wielkiego, w którym pracowała do 1939 roku, to znaczy do wybuchu drugiej wojny światowej.

> CZYTAJ CAŁOŚĆ

---

fot. R. Pietrzak, Archiwum ZASP

Marta Fik w swej książce Trzydzieści pięć sezonów. Teatry dramatyczne w Polsce w latach 1944-1979 tak sumowała aktorski dorobek Zbigniewa Zapasiewicza - Od ról, które wolno nazwać psychologicznymi i obyczajowymi portretami odtwarzanych bohaterów, na ogół szlachetnych, choć niszczonych przez okoliczności zmierza on ku konstruowaniu postaci-znaków, zresztą w sposób zaskakująco odkrywczy (zaskakująco - bo nie ma w naszym aktorstwie tradycji tego rodzaju). Udaje się Zapasiewiczowi rzecz rzadka: bohaterowie jego są zarazem ludźmi o określonych cechach charakteru i ucieleśnieniem pewnych w znacznym stopniu abstrakcyjnych pojęć.

> CZYTAJ CAŁOŚĆ

---

Człowiek był dla Niego ważny! Wspomnienie o Marii Witoldzie Grucy (1927-2009) 20 lipca liturgią Mszy pogrzebowej w Domu Artystów Weteranów w Skolimowie i póź-niej na cmentarzu w Konstancinie pożegnaliśmy niezwykłego Człowieka i wielkiego Ar-tystę. Poetę Tańca ? jak ktoś, jakże celnie, powiedział o Nim. Pożegnaliśmy legendarne-go Marię Witolda Grucę, który ostatnie ? jakże trudne i naznaczone cierpieniem ? lata przeżywał w skolimowskim Domu Aktora. > CZYTAJ CAŁOŚĆ

---

Był rok 1961. Można powiedzieć – zamierzchłe czasy ubiegłego wielu. Ówczesne Ministerstwo Kultury i Sztuki postanowiło zorganizować pierwszy Konkurs Polskiej Piosenki w Warszawie. Przy zbiegu Al. Niepodległości i ul. Madalińskiego jest do dziś sala teatralna, niewielka – 100 – 200 miejsc, której gospodarzem było wówczas wojsko. Przystąpiono do realizacji projektu. Funkcję reżysera Ministerstwo powierzyło Marianowi Jonkajtysowi...

> CZYTAJ CAŁOŚĆ

---

Magdaleny Zawadzkiej - Wspomnienie o Gustawie

Gdy zostałam poproszona o napisanie wspomnienia o moim mężu, Gustawie Holoubku, w związku z 90-tą rocznicą istnienia ZASP-u – Stowarzyszenia, którego przez kilkanaście lat był prezesem -  w pierwszym odruchu ze strachem odmówiłam. Nie wyobrażałam sobie, że można, w krótkich słowach, zmieścić ogrom, choćby tylko najważniejszych Jego dokonań. Jednakże grzeczne, acz nieustępliwe prośby redakcji BIZ-u (...); a nadto świadomość, że niebawem będzie pierwsza rocznica śmierci Gustawa, skłoniły mnie do zmierzenia się z własnymi obawami…

> CZYTAJ CAŁOŚĆ

---