Licznik odwiedzin : 3582975
Logo

info


Informujemy, że Nadzwyczajny LIX Walny Zjazd Delegatów ZASP odbędzie się
w dniu 1 kwietnia 2019 r.

ŚWIATOWY DZIEŃ LALKARSTWA

ŚWIATOWY DZIEŃ LALKARSTWA

18 marca 2o19  roku, poniedziałek, godzina12.oo
Instytut Teatralny im. Zbigniewa Raszewskiego
Warszawa, ul. Jazdów 1

Zarząd Sekcji Teatrów Lalkowych ZASP oraz Polski Ośrodek Lalkarski POLUNIMA
mają zaszczyt i przyjemność zaprosić na spotkanie z okazji
 
ŚWIATOWEGO DNIA LALKARSTWA,

podczas którego nastąpi uroczyste wręczenie:

Nagrody Polunima dla najbardziej obiecującego aktora-lalkarza młodego pokolenia,
pamiątkowych Plakietek i Medali 100-lecia ZASP
oraz
statuetki „HENRYK”, indywidualnej nagrody Sekcji Teatrów Lalkowych ZASP, przyznawanej za wybitne osiągnięcia artystyczne w dziedzinie teatru lalek.

Uroczystościom towarzyszyć będzie:

spektakl „Opowieści małej Lupitiny González” w wykonaniu Dory Bouzkovej z Teatru Loutky bez hranic z Czech
oraz
promocja albumu „Wszystkie nasze lalki” Działu Widowisk Lalkowych Muzeum Archeologicznego i Etnograficznego w Łodzi.

Zapraszamy!

Katarzyna Kulik
Przewodnicząca Sekcji Teatrów Lalkowych ZASP                                                  
Waldemar Wolański                                      
Prezydent POLUNIMA                  


 

                                               Lusowo, marzec 2019 r.

 

Dzień Światowego Lalkarstwa

 

Istotą każdego rodzaju sztuki widowiskowej jest AKTOR twórczo realizujący zamierzenia inscenizacyjne reżysera w specyficznym kontakcie z WIDZEM. Stefan Jaracz ujął to w sposób niezwykle trafny i lapidarny: „Sztuka aktora była pierwsza, bo przed obrazem, rzeźbą, muzyką był już dramat: twarz człowieka”.

 

Zatem dialog człowieka aktora z człowiekiem widzem to TEATR. I nie jest istotne, jaka jest specyfika teatru, czy jest to pantomima, dramat, opera czy teatr lalkowy, zawsze mamy do czynienia z AKTOREM. Tylko różnice gatunkowe decydują o właściwym rozłożeniu akcentów w materii, w której porusza się aktor. Aktorów naszych teatrów określamy terminem LALKARZE. To ludzie, którzy w przeszłości potrafili sami zaprojektować i zbudować lalkę, a także umieli opowiadać nią historię. I to bez zaplecza instytucjonalnego z całą jego techniką. Lalkarz współistniał z wykreowaną przez siebie postacią. Dodana do niego lalka tworzyła metaforyczny obraz świata, ale także wywoływała różne asocjacje decydujące o formie i niepowtarzalnej atrakcyjności widowiska.  Szkoda, że to teraz w naszym kraju coraz rzadsza umiejętność.

 

Nasza domena to ogólnie rzecz biorąc: FORMA. Mieści się w tym pojęciu i lalka z jej rozlicznymi technikami, i maska, i rekwizyt, i przedmiot. Jedno jednak jest pewne. Dopiero wtedy forma ma możliwości wyjątkowego scenicznego istnienia, jeśli dostanie się w ręce uzdolnionego aktora lalkarza. Najbardziej interesujące są te sytuacje, w których aktor JEST na scenie i – mimo że nieukryty przed wzrokiem widza – oddaje pole lalce czy przedmiotowi, a sam STAJE się formą.

 

Z okazji naszego święta chciałbym wszystkim polskim lalkarzom życzyć, by realizowali swój zawód w teatrach rzemieślniczo sprawnych, artystycznych, tworzonych wyłącznie z ludźmi, którzy uznali ten gatunek za własny, bez kompleksów i czołobitności wobec tak zwanego dramatu. W teatrze nawiązującym do tradycji, lecz także eksperymentującym w poszukiwaniu nowych dróg. 

 

W teatrze wyprzedzającym w potrzebach intelektualnych swoich widzów, a nie tylko dorównującym ich gustom.

 

W teatrze dobrej literatury i sensu, sensu, sensu….                     

 

Janusz Ryl-Krystianowski