Licznik odwiedzin : 2020005
Logo
10-10-2017

Zwyczajny Walny Zjazd

LVIII Zwyczajny Walny Zjazd Delegatów ZASP rozpoczyna się
16 kwietnia 2018 roku o godz. 10:00 w Teatrze Lalka w Warszawie.

Wspomnienia i pożegnania

Mowa pogrzebowa Prezesa ZASP Olgierda Łukaszewicza dla śp. Antoniego  Pszoniaka, 12.04.2018, Kościół Środowisk Twórczych w Warszawie
12-04-2018

Mowa pogrzebowa Prezesa ZASP Olgierda Łukaszewicza dla śp. Antoniego Pszoniaka, 12.04.2018, Kościół Środowisk Twórczych w Warszawie

W imieniu ZASP-Stowarzyszenia Polskich Artystów Teatru, Filmu, Radia i Telewizji żegnam naszego Kolegę, aktora  Antoniego Pszoniaka. Żegnam Go nie tylko w imieniu dzisiejszego ZASP, który Antoni traktował z przyjaźnią, ale i chyba z dystansem. Żegnam Go również w imieniu coraz mniej licznej publiczności teatru lat 60-tych i 70-tych. Świadków wielkości polskiego teatru, który kształtowali tacy twórcy jak Konrad Swinarski, Andrzej Wajda, Jerzy Jarocki, Józef Szajna, Lidia Zamkow czy Bohdan Korzeniewski. Obecność aktora tej miary, jakim był Antoni Pszoniak, nadawała  inscenizacjom wymienionych tu reżyserów szczególnie głęboki walor. Trudno wyobrazić sobie pejzaż dokonań Teatru Starego w Krakowie czy Teatru Studio w Warszawie bez Antoniego Pszoniaka. Generacja aktorów tamtej epoki, o kilkanaście lat starszych od nas, była przedmiotem podziwu i refleksji dla mojej generacji.

Czytaj całość
Barbara  Bittnerówna  (09.09.1924-04.04.2018).  Pożegnanie
05-04-2018

Barbara Bittnerówna (09.09.1924-04.04.2018). Pożegnanie

 Moja znajomość z Basią  a potem przyjaźń, zaczęła się w kapitalizmie. Przed wojną w roku 1939. Zobaczyłem ją w Teatrze  8.15 przy ul. Śniadeckich 5. Śliczną młodziutką tancerkę występującą w operetce „Krysia Leśniczanka”. Interesowałem się już teatrem i  filmem. Chciałem zostać aktorem. Przychodziłem do teatru zauroczony Jej urodą i tańcem.

Czytaj całość
Przemówienie Prezesa ZG ZASP  Olgierda Łukaszewicza na pogrzebie Grażyny Staniszewskiej
08-03-2018

Przemówienie Prezesa ZG ZASP Olgierda Łukaszewicza na pogrzebie Grażyny Staniszewskiej

W imieniu ZASP – Stowarzyszenia Polskich Artystów Teatru, Filmu, Radia i Telewizji żegnam naszą Koleżankę Grażynę Staniszewską.  Los aktorski obdarzył Ją niezwykłą popularnością. Dał jej wiele, a jednocześnie tak mało,  ponieważ od Losu Pani Grażyna oczekiwała więcej.  Tymczasem kilkanaście milionów widzów wzruszało się jej kreacją  sienkiewiczowskiej Danuśki z Krzyżaków. Film przetrwał próbę czasu, a  Jej twarz, drobna sylwetka i subtelność wyrazu zharmonizowały się z wyobrażeniami Polaków wyniesionymi z lektury. To niezwykłe szczęście dla aktora, nie tylko nie zawieść czytelnika narodowego eposu, ale i ucieleśnić to, co autor zaledwie zasugerował w przejmujących opisach na kartach powieści. To aktorskie szczęście jednak spotkało się z buntem Pani Grażyny. Pragnęła głębi i istotnego zmagania się z aktorskim warsztatem. Z Jej wywiadów wiemy, że  tylko niewielu swoim dokonaniom przyznawała rangę doświadczenia, które ją osobiście wzbogacało. Z jej słów dobitnie wynika, że popularność jej nie satysfakcjonowała.

Czytaj całość
Grażyna Staniszewska-Noszczyk (23.07.1936-05.03.2018)
07-03-2018

Grażyna Staniszewska-Noszczyk (23.07.1936-05.03.2018)

Była wybitnie utalentowaną aktorką. Osobą szlachetną. Piękną, pełną wdzięku. Delikatną i wrażliwą.  Rozgłos i sławę przyniosła Jej rola Danuśki Jurandówny w filmie Aleksandra Forda „Krzyżacy” w roku 1960. Ale też i zniszczyła w pewnym sensie, jako aktorkę. Zaszufladkowała. Udowodniła, że tak nie jest swoimi różnorodnymi rolami w teatrze. Teatr bowiem jest sprawdzianem umiejętności aktora. Nie kino, czy serial. Tylko i wyłącznie teatr. Jeszcze jako studentka, w roku 1956, debiutowała na srebrnym ekranie rolą Jadwigi w filmie „Szkice węglem”. W roku 1958 wystąpiła w trzech kolejnych filmach. W „Zamachu” w reżyserii Antoniego Bohdziewicza, „Popiele i diamencie” u Andrzeja Wajdy grając Hankę Lewicką i w „ Krzyżu walecznych” u Kazimierza Kutza. Potem nakręciła filmy: „Zazdrość i medycyna”, „Rekord świata” i „Białe Tango”. W roku 1989 po raz ostatni zagrała Kmitową w filmie Tadeusza Konwickiego „Lawa”. Pożegnała się z zawodem.

Czytaj całość
GUSTAW HOLOUBEK . W dziesiątą  rocznicę  śmierci.  Wspomnienie Witolda Sadowego
05-03-2018

GUSTAW HOLOUBEK . W dziesiątą rocznicę śmierci. Wspomnienie Witolda Sadowego

Zbliża się  dziesiąta  rocznica śmierci  wielkiego  Gustawa Holoubka .Jego nazwisko  już za  życia  zapisała historia polskiego  teatru  złotymi zgłoskami. Odszedł z  tego świata  w dniu 6 marca 2008 roku . Był autorytetem  moralnym. Człowiekiem o wielkiej kulturze ,wiedzy i poczuciu  humoru. Nigdy nie spotkałem  się z Gustawem  na  scenie. Prywatnie byłem z  Nim  i  z Jego żoną  Magdą Zawadzką  blisko. Poprzez  Halinkę  Friedmannową. Najwspanialszą suflerkę wszech czasów. Spotykaliśmy  się  u  niej latami na Skrzetuskiego. Odwiedzały  ją  tłumy zaprzyjaźnionych aktorów warszawskich. Gustaw był z nią blisko.

Czytaj całość
Z wielkim smutkiem i żalem żegnamy Wojciecha Maciejewskiego
13-02-2018

Z wielkim smutkiem i żalem żegnamy Wojciecha Maciejewskiego

Wojciecha Maciejewskiego
nestora reżyserów Teatru Polskiego Radia, założyciela Sekcji Radia i Telewizji ZASP i jej wielokrotnego przewodniczącego, członka Kapituły Członków Zasłużonych, członka Zarządu Głównego ZASP kilku kadencji, wiernego naszemu Stowarzyszeniu od sześćdziesięciu lat, laureata Złotego Mikrofonu, odznaczonego Krzyżem Kawalerskim OOP oraz Złotą Odznaką za Zasługi dla Miasta Warszawy, naszego serdecznego Kolegę.

Żegnaj Przyjacielu!
Rodzinie i Bliskim składamy wyrazy głębokiego współczucia

Zarząd Główny, Sekcja Radia, Telewizji i Filmu oraz Kapituła Członków Zasłużonych
ZASP-Stowarzyszenia Polskich Artystów Teatru, Filmu, Radia i Telewizji

Czytaj całość
Zmarł Wojciech Pokora (2.10.1934 - 4.02.2018)
04-02-2018

Zmarł Wojciech Pokora (2.10.1934 - 4.02.2018)

4 lutego, w wieku 83 lat, zmarł Wojciech Pokora, znakomity aktor teatralny i filmowy, wspaniały odtwórca ról komediowych. Przez blisko 30 lat zachwycał publiczność Teatru Dramatycznego w Warszawie, z którym związał się zaraz po ukończeniu warszawskiej PWST (1958). Potem należał jeszcze do zespołów dwóch stołecznych scen: Teatru Nowego i Teatru Kwadrat. W ostatnich latach grywał gościnnie w Och-teatrze u Krystyny Jandy i Teatrze 6.piętro u Michała Żebrowskiego.

Czytaj całość
Pożegnanie Barbary Siweckiej-Rogalskiej (27.03.1929 - 26.01.2018)
02-02-2018

Pożegnanie Barbary Siweckiej-Rogalskiej (27.03.1929 - 26.01.2018)

Epitafium dla Basi Siweckiej-Rogalskiej

Basieńko Najdroższa!

Byłaś dla nas skarbem najdroższym, byłaś dla nas kawałkiem słońca, zapachem bzów fioletowych, konwalii, powiewem ciepłym wiosennego wiatru. Jedna tragiczna chwila i czarna dama – śmierć zamknęła Twoje usta, oczy i wysłała Cię do „Teatru Cieni”, do Kazimierza Dejmka, Władysława Hańczy, Broniszówny, Pawlika, dyrektora Krasickiego i wielu kolegów. Basieńko, dom był dla Ciebie azylem, a teatr był dla Ciebie najwspanialszym miejscem pracy. Prowadziłaś wszystkie spektakle Dejmkowskie, „Zemstę”, „Męża i żonę”, „Pana Jowialskiego”. Koledzy Cię uwielbiali za Twój wspaniały stosunek do Teatru, za odwagę, za umiejętność współpracy. Teraz tam, w „Teatrze Cieni” będziesz prowadziła spektakle najpiękniejsze.

Czytaj całość
Barbara Wałkówna-Zbiróg (05.01.1933-29.01.2018)
02-02-2018

Barbara Wałkówna-Zbiróg (05.01.1933-29.01.2018)

Barbara Wałkówna -Zbiróg urodziła się na Śląsku 5 stycznia 1933 roku w Świętochowicach. Ukończyła krakowską PWST w roku 1954. Była znaną i cenioną aktorką. Uczennicą Jerzego Ronarda Bujańskiego. Po dyplomie zaangażowała się do Teatru im. Stefana Żeromskiego w Kielcach i Radomiu pod dyrekcją Ireny i Tadeusza Byrskich. U nich stawiała pierwsze kroki i kształtowała swoją osobowość w latach 1954-1956. Rozpoczynała od  Doroty w sztuce Stefana Żeromskiego „Uciekła mi przepióreczka” w reżyserii Ireny Byrskiej. Potem  była Dianą w „Fantazym” Juliusza Słowackiego w reżyserii Tadeusza Kubalskiego i Dziewczyną w sztuce Majakowskiego „Pluskwa” w reżyserii Ireny Byrskiej.

Czytaj całość
Nie żyje Ryszard Pochroń (17.06.1953 – 24.01.2018)
25-01-2018

Nie żyje Ryszard Pochroń (17.06.1953 – 24.01.2018)

Ryszard Pochroń (17.06.1953 – 24.01.2018) rozpoczął karierę artystyczną w 1976 r. na scenie Bałtyckiego Teatru Dramatycznego w Koszalinie. Pracował także w teatrach w Elblągu, Legnicy i Wrocławiu.  Aktorem Sceny Polskiej Teatru Cieszyńskiego był od sierpnia 1991 r. Pochodził z Brodnicy, do Cieszyna przyjechał z teatru w Grudziądzu.

Na deskach Sceny Polskiej zadebiutował w „Panu Tadeuszu” w roli Wojskiego w 1991 r. W Scenie Polskiej w ciągu 27 lat wystąpił w niemal 100 spektaklach. Po raz ostatni w przedstawieniu „Opowieść wigilijna”, którego premiera odbyła się 16 grudnia 2017 r., w rolach Fezzwiga i Joego. Zagrał wiele charakterystycznych postaci, które na długo – a niektóre na zawsze – pozostaną w pamięci widzów. To z pewnością Papkin w „Zemście” Fredry (1999 r.), Wujek George w „Szczęściarzu” Cooney’a (2001 r.), Ojciec w „Moście nad Łucyną” A. Bergera (2002 r.) czy Francois w „Kolacji dla głupca” F. Vebera (2002 r.).

  

Czytaj całość
1 2 3 4 > >>