Autorka scenografii i kostiumów zaprojektowanych do dziesiątków przedstawień zrealizowanych w teatrach, w których pełniła funkcję scenografa: Narodowym, Polskim, w Warszawskiej Operze Kameralnej, w Teatrze im. Stefana Jaracza w Łodzi oraz w warszawskich teatrach: Dramatycznym, Powszechnym, Współczesnym, Ateneum, Ziemi Mazowieckiej, Nowym, w kraju: w Teatrach Dramatycznych w Poznaniu (Polskim), Szczecinie (Współczesnym), Dolnośląskim w Jeleniej Górze, Ludowym Kraków-Nowa Huta, Zagłębia w Sosnowcu, im. Wandy Siemaszkowej w Rzeszowie, Bałtyckim Teatrze Dramatycznym im. J. Słowackiego w Koszalinie-Słupsku, Lubuskim Teatrze im. L. Kruczkowskiego w Zielonej Górze, im. W. Horzycy w Toruniu, im. J. Osterwy w Lublinie, im. J. Kochanowskiego w Radomiu, im. A. Fredry w Gnieźnie, im. J. Szaniawskiego w Płocku, im. J. Słowackiego w Krakowie, im. A. Mickiewicza w Częstochowie, im. G. Morcinka w Zabrzu, Teatru Śląskiego im. Wyspiańskiego. Jej prace poznali widzowie Warszawskiej Opery Kameralnej, Teatru Wielkiego w Łodzi, Operetki Śląskiej w Gliwicach, Teatru Muzycznego w Lublinie, Opery i Operetki w Krakowie, Opery Nova w Bydgoszczy i Opery na Zamku w Szczecinie.
Po latach asystentury jej premierową pracą była scenografia do „Uśmiechu Giocondy” Huxleya w reżyserii Andrzeja Łapickiego, przedstawienia zrealizowanego na deskach Teatru Współczesnego w Warszawie.
Spełniała się tworząc projekty m.in. do: „Antygony” Sofoklesa, fredrowskich: „Zemsty”, „Męża i żony”, „Pana Geldhaba”, „Dożywocia” i „Ślubów panieńskich”, „Mazepy” Słowackiego, „Wujaszka Wani” Czechowa, „Kramu z piosenkami” Schillera, „Mirandoliny” Goldoniego, „Zmierzchu długiego dnia” O’Neilla, „Idioty” Dostojewskiego, szekspirowskiego „Koriolana”, „Snu nocy letniej” i „Wieczoru Trzech Króli”, „Krawca” i „Garbusa” Mrożka, „Nie igra się z miłością” de Musseta, czy „Pułapki na myszy” Agathy Christie.
Na scenach muzycznych i operowych publiczność mogła podziwiać jej scenografie do „Uprowadzenia z Seraju” i „Don Giovanniego” Mozarta, „Żółtej szlafmycy” Rudzińskiego, „Potajemnego małżeństwa” Cimarosy, „Hrabiny Maricy” Kalmana, „Traviaty” Verdiego, „Zemsty nietoperza” Johanna II Straussa a w Warszawskiej Operze Kameralnej do przedstawień zrealizowanych pod reżyserską ręką Jitki Stokalskiej, poczynając od „Il gelozo schernito” Pergolesiego, poprzez „Aptekarza” Haydna w marionetkach (premierowe przedstawienie nowopowstałej Operowej Sceny Marionetek), „Wesele Figara” Mozarta, „La Serva Padrona” Pergolesiego, „Cyrulika sewilskiego” i „Włoszki w Algierze” Rossiniego, czy „Tetide in Scirio” Scarlattiego.
Laureatka wielu nagród. W 2012 roku została wyróżniona przez ministra kultury i dziedzictwa narodowego Srebrnym Medalem Zasłużony Kulturze Gloria Artis.
