„ « Od dziecka rysowałam; nie miałam teatralnych marzeń. Dopiero moja nauczycielka w szkole plastycznej kazała mi zdawać do szkoły teatralnej. Jakże dziś wdzięczna jestem mojej pani profesor za podjęcie za mnie właściwej decyzji.

Zaczynałam pierwszy rok z pokorą, nie bardzo wierząc w siebie. Ale z drugiej strony, towarzysko było mi lepiej, bo w całej krakowskiej szkole teatralnej było tylko 80 osób, a nie 200, jak w ASP. »

To pierwsze słowa Zofii Kucówny z ostatniego, jeszcze nieopublikowanego wywiadu, którego mi udzieliła.

Znałem najpierw Panią Zofię, a dużo później Zosię, blisko 60 lat.

(…)

Kiedy postanowiła zamieszkać w ukochanym Skolimowie, wielokrotnie pytałem ją, czy nie tęskni za sceną, za studiem radiowym?

Odpowiadała mi: – « Tu, w Skolimowie, zrobiłam rachunek sumienia; nie tylko zawodowego, ale i osobistego. Do dziś są rzeczy, o których myślę, niektóre odrzucam, ale zatrzymuję te, w których coś zostawiłam dla Skolimowa.

Zamykam moje życie szczęśliwa, a wszystkie role teatralne przestały istnieć. »

Nie, Zosiu! Nie przestały istnieć; zostały zapisane, na taśmach słuchowisk radiowych, piosenek, spektakli telewizyjnych, czy przywołane przez Ciebie w Twoich książkach.

Będziemy pamiętać.

Żegnaj! ”

Fragment osobistego pożegnania Zofii Kucówny przez Prezesa ZASP Krzysztofa Szustera

Fot. Mateusz Grochocki | East News