Ksiądz dr prałat. Łatwy klucz. I absolutnie niewystarczający. Dla utalentowanego chłopaka z Podlasia taka decyzja wcale nie była oczywistym wyborem. Najpierw zdarzyła się polonistyka na KUL, potem powracające wątpliwości i wreszcie seminarium. Nietuzinkowa osobowość zjednywała mu wszystkich. Posługę kapłańską w mniejszych ośrodkach (Warka) szybko zamienił na Warszawę, przez lata był duszpasterzem akademickim w kościele św. Anny. Szybko stał się poetą, pisarzem, publicystą, zaufanym kardynała Stefana Wyszyńskiego. Wymyślił powszechne poruszenie ludzi sztuki, budując kościół i twórczą wspólnotę artystów. Stworzył na UKSW Wydział Dziennikarstwa, w telewizji – cykliczne programy katolickie. Wydał dziesiątki książek, w tym wymyślony dla nas modlitewnik Podnoszę z ziemi mój głos… „Napisałem dla was, żebyście się nauczyli modlić” – powtarzał.

(…) wybudował w swoim rodzinnym Zbuczynie szkołę podstawową, bo stara nie spełniała wymogów. Niestrudzony w pomysłach, powołał do życia pierwsze w świecie Duszpasterstwo Środowisk Twórczych.

Był honorowym członkiem ZASP-u.

Cały tekst wspomnienia na łamach Scen Polskich nr 17