wspomnienia

Aleksandra Karzyńska

07.10.1927 r.
 – 21.04.2021 r.
Znałem panią Aleksandrę bardzo krótko. Odwiedziłem ją w jej domu 4 lutego 2020 roku, na dosłownie chwilę przed wprowadzeniem epidemicznych obostrzeń, aby nagrać jej wspomnienie o Mariuszu Gorczyńskim.

Z tego spotkania zapamiętałem ją jako bardzo sympatyczną i otwartą osobę, która ponadto, pomimo przekroczonego już jakiś czas wcześniej dziewięćdziesiątego roku życia, ani myślała zrezygnować z kobiecości. Przyjęła mnie elegancko ubrana, w pełnym makijażu, czarująco uśmiechnięta, zaś gdy mówiła o Gorczyńskim, jako o mężczyźnie, który jej się podobał, bez żadnego zawstydzenia przyznała, że to także dlatego, że był od niej młodszy i że zawsze podobali jej się mężczyźni młodsi od niej o co najmniej kilka lat. Telefon do pani Aleksandry dał mi Witold Sadowy. Dziś obojga nie ma już wśród nas.

Aleksandra Karzyńska urodziła się w Krakowie 7 października 1927 roku. Jej aktorskie początki także wiązały się z Krakowem – tu ukończyła studia aktorskie i tu, w latach 1950-1961, występowała na scenie. Potem przeniosła się do Warszawy. Pracowała w teatrach: Klasycznym, Studio i Kwadrat. Grała u znakomitych reżyserów – Ireny Babel, Bronisława Dąbrowskiego, Bohdana Korzeniewskiego, Emila Chaberskiego, Jerzego Kreczmara, Kazimierza Kutza, Józefa Szajny, Lidii Zamkow, Stanisława Różewicza.
Aż dziwne, że ta dobra i urodziwa aktorka tak rzadko pojawiała się na ekranie. W filmach kinowych występowała jedynie w dekadzie lat 60., grała w „Historii współczesnej” i „Końcu naszego świata” Wandy Jakubowskiej, „Panience z okienka” Marii Kaniewskiej, „Miejscu dla jednego” Witolda Lesiewicza oraz „Ktokolwiek wie…” Kazimierza Kutza. Więcej ról zagrała w telewizji (w filmach tv, serialach i spektaklach telewizyjnych), ale i tak z pewnością można powiedzieć, że ekran nie pokochał Karzyńskiej tak, jak scena. Jednak z teatrem także pożegnała się wcześnie, od razu po osiągnięciu wieku emerytalnego. Miejscem, w którym pracowała najdłużej (aż do zeszłego roku) było Polskie Radio. Znali ją miłośnicy „Matysiaków” – grała tam Dankę Grzelakową (przejęła tę rolę po Danucie Szaflarskiej). Zagrała łącznie w kilkuset słuchowiskach.

Aleksandra Karzyńska byłą członkinią ZASP-u od 1952 roku.

fot. Archiwum ZASP
Autor tekstu: Rafał Dajbor
DRUKUJ
Udostępnij

Odeszli również

Zofia Bajuk–Pieczul

13.04.1935 r.
 – 04.09.2022 r.
14 września, na cmentarzu centralnym Srebrzysko w Gdańsku-Wrzeszczu pożegnaliśmy jedną z najstarszych członkiń naszego Stowarzyszenia. Była z nami przez blisko 65 lat.
więcej

EDWARD HULEWICZ

22.11.1937 r.
 – 04.09.2022 r.
Piosenkarz, który rozwijał też inne pasje – malował, pisał teksty piosenek, wiersze (wydał dwa tomiki: „To tylko” i „Byłem ptakiem”), artykuły o tematyce muzycznej oraz wspomnienia z tras koncertowych.
więcej

WIKTOR ZATWARSKI

02.11.1935 r.
 – 31.08.2022 r.
Aktor i wokalista, absolwent krakowskiej Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej, po ukończeniu której związał się z Teatrem im. Juliusza Słowackiego, gdzie w 1957 roku zadebiutował rolą Maski w „Wyzwoleniu” Stanisława Wyspiańskiego w reżyserii Bronisława Dąbrowskiego.
więcej

MARIA TREUTZ-KUSZYŃSKA

13.01.1930 r.
 – 30.07.2022 r.
Aktorka teatralna, która, zanim rozpoczęła studia na warszawskiej PWST w 1950 roku, należała do amatorskiego zespołu szerzącego polskość na ziemiach odzyskanych. Zawodowo współpracowała z Poznańską Estradą, poznańskim Teatrem Satyryków, a zadebiutowała na deskach Teatru im. Aleksandra Fredry w Gnieźnie rolą Skierki w „Balladynie” Słowackiego w reżyserii Stanisława Cegielskiego.
więcej

Zygmunt Józefczak

30.04.1947 r.
 – 24.07.2022 r.
Absolwent Wydziału Aktorskiego Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. L. Solskiego w Krakowie /1969/, w latach 1.07.1969 – 31.08.1971 – aktor Teatru Ludowego w Krakowie, od 1.09.1971 związany ze Starym Teatrem im. Heleny Modrzewskiej w Krakowie. Wieloletni członek Związku Artystów Scen Polskich, Oddziału w Krakowie.
więcej

Barbara Martynowicz

09.09.1929 r.
 – 23.07.2022 r.
Znakomita aktorka, asystent reżysera i inspicjentka, przez 26 lat była częścią zespołu Warszawskiej Opery Kameralnej.
więcej