wspomnienia

Danuta Nagórna

17.01.1932 r.
 – 06.10.2021 r.
Aktorka, absolwentka Wydziału Aktorskiego warszawskiej Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej. Zadebiutowała w 1956 roku na deskach stołecznego Teatru Polskiego rolą Pani de la Tremouille w „Świętej Joannie” Georga Bernarda Shawa, w reżyserii Bohdana Korzeniewskiego.

W kolejnych teatrach, Osterwy w Lublinie oraz warszawskich: Ludowym, Nowym, Na Woli, Narodowym i gościnnie w Dramatycznym, Kwadracie i Ateneum, zagrała dziesiątki ról, wśród których: Zjawa w „Don Juanie” Moliera i Gwendolina Fairfax w „Bracie marnotrawnym” Wilde’a, Nina w „Maskaradzie” Lermontowa i Marya w „Warszawiance” Wyspiańskiego, Klara w „Nikt mnie nie zna” i Pani Dyndalska w „Damach i huzarach” Fredry, Dolly w „Operze za trzy grosze” Brechta i Rozyna w „Cyruliku sewilskim” Beaumarchais’a, Panna Pluche w „Nie igra się z miłością”, Pani Soerensen w „Niemcach” Kruczkowskiego i Amalia Ludwigowna w „Zbrodni i karze” Dostojewskiego, Pani Eynsford Hill i Pokojówka w „Pigmalionie” Shawa, Kmitowa i Kobieta z krzyżem w „Dziadach” Mickiewicza, Pani Pace w „Sześciu postaciach szukających autora” Pirandella, Matka we „Wszystko w rodzinie” Cooney’a, czy Zofia w przejmującym monodramie „Cyjanek o piątej” Pavla Kohouta.

Grała pod reżyserskim okiem Jerzego Rakowieckiego, Romana Kłosowskiego i Wojciecha Zeidlera, Andrzeja Rozhina, Waldemara Matuszewskiego i Janusza Bukowskiego, Krzysztofa Chamca, Krystyny Skuszanki i Jerzego Krasowskiego, Marcina Sławińskiego i Krzysztofa Zaleskiego, Małgorzaty Bogajewskiej, czy Agnieszki Korytkowskiej.

Jest autorką scenariusza filmu dokumentalnego – fabularyzowanego „Nie pamiętam”.

Na dużym ekranie zadebiutowała w 1958 roku w „Historii jednego myśliwca” Huberta Drapellego. Mimo niezwykłej urody, nie zagościła w kinie na dłużej. Dopiero po wielu latach przyjęła propozycję zagrania roli Stanisławy Stanisławskiej, babki Tomasza Beksińskiego, w dramacie Jana P. Matuszyńskiego, „Ostatnia rodzina”, nagrodzonym Złotymi Lwami podczas FPFF w Gdyni.

Jej wyjątkowa radiowa barwa głosu sprawiła, że w Teatrze Polskiego Radia, przez ponad pół wieku, wcieliła się w dziesiątki postaci, w słuchowiskach reżyserowanych przez Wandę Tatarkiewicz-Makowską, Zbigniewa Kopalkę, Juliusza Owidzkiego, Zofię Rakowiecką, Zdzisława Dąbrowskiego, Wojciecha Maciejewskiego, Wiesława Opałkę, czy Jana Warenycię. W 1963 roku, po raz pierwszy przekraczając próg studia radiowego, wcieliła się w postać Justynki w „Oknie na Koziej” Janiny Osińskiej, po raz ostatni w 2014 roku w role: Zofii w monodramie „Cyjanek o piątej” Kohouta, Inez w „Niewysłanych listach” Słowioczka, Żony w „Podziękowaniu” Abramowa-Newerlego i Kobiety w słuchowisku Jerzego Janickiego „Prawdziwej choinki – stylon, nylon nie zastąpi”.

Była niezrównana w interpretacji wiersza, co wykorzystali, realizując przedstawienia impresaryjne, m.in. Wojciech Machnicki – „Taka już jestem” Anny Achmatowej, czy Krzysztof Zaleski – „Eschatologiczne przeczucia Pana Cogito” Zbigniewa Herberta.

Na II w 1962 roku i VI w 1966 roku KST w Kaliszu zdobyła nagrodę i wyróżnienie: za rolę w przedstawieniu „Księżyc świeci nieszczęśliwym” O’Neilla Teatru im. Osterwy w Lublinie oraz za rolę Marii w „Kamiennym świecie”.

Odeszła niezwykłej kultury, ciepła, serdeczna, życzliwa koleżanka.

 

***

Pogrzeb odbędzie się 12 października 2021 roku, we wtorek o godzinie 14.00 na Cmentarzu Parafialnym w Rembertowie, ul. Grzybowa 4, Brama nr 3.

 

fot. Maria Wilma-Hinz
DRUKUJ
Udostępnij

Odeszli również

Krzysztofa Rau

01.07.1937 r.
 – 21.12.2022 r.
Z żalem i smutkiem żegnamy zmarłego dzisiaj Krzysztofa Raua, aktora lalkarza, reżysera, dramatopisarza, autora scenariuszy, pedagoga, wieloletniego dyrektora Białostockiego Teatru Lalek, wykładowcę i prodziekana Wydziału Lalkarskiego warszawskiej Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej, Zasłużonego Członka ZASP,
więcej

Krystyna Mazur

02.09.1930 r.
 – 01.12.2022 r.
Z żalem żegnamy zmarłą profesor Krystynę Mazur. Niezrównaną specjalistkę w dziedzinie słowa. Wieloletniego pedagoga Akademii Teatralnej w Warszawie. Od ponad sześćdziesięciu lat członka ZASP – Sekcji Teatrów Lalkowych, później Sekcji Teatrów Dramatycznych. Pani Profesor, będzie nam bardzo brakowało Pani mądrości, taktu, poczucia humoru i serdeczności. Żegnaj Droga Koleżanko!
więcej

JÓZEF SKWARK

01.01.1938 r.
 – 25.11.2022 r.
Absolwent Wydziału Aktorskiego łódzkiej filmówki, ukończonej z odznaczeniem, oraz Wydziału Reżyserii Dramatu PWST w Krakowie, reżyser, aktor Teatrów Dramatycznych w Poznaniu, Koszalinie-Słupsku, Szczecinie, Wrocławiu, im. Juliusza Słowackiego w Krakowie, im. Aleksandra Węgierki w Białymstoku, Narodowego w Warszawie i im. Wilama Horzycy w Toruniu, wykładowca w krakowskiej PWST,
więcej

Andrzej Rozhin

04.05.1940 r.
 – 17.11.2022 r.
Z żalem żegnamy Andrzeja Rozhina – aktora, reżysera, scenarzystę, dyrektora teatrów: Gong-2 w Lublinie, im. J. Osterwy w Gorzowie Wielkopolskim, im. Stefana Jaracza w Olsztynie, Teatru Polskiego w Szczecinie, Bałtyckiego Teatru im. J. Słowackiego w Koszalinie, Polskiego w Szczecinie i Teatru im. J. Osterwy w Lublinie, laureata wielu nagród i wyróżnień.
więcej

JANINA KOZARZEWSKA

05.03.1932 r.
 – 09.11.2022 r.
Zaledwie pięć lat minęło od spotkania środowiska lalkarskiego, podczas którego aktorka uroczyście obchodziła jubileusz sześćdziesiątej rocznicy debiutu na deskach Teatru Lalki i Aktora „Baj” w Warszawie, scenie, której pozostała wierna do końca swojej kariery.
więcej

LILIANA JANKOWSKA

06.03.1931 r.
 – 10.10.2022 r.
Scenografka, kostiumolożka, absolwentka Wydziału Scenografii Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, ukończonej pod kierunkiem Andrzeja Stopki, członkini ZASP od 1957 roku.
więcej