Search
Generic filters

wspomnienia

Stanisław Michno

10.01.1936 r.
 – 30.11.2021 r.
Aktora żegnać się nie godzi! Bo aktor – tak naprawdę – nie umiera nigdy. Żyjąc z nami i obok nas, świadomy swego posłannictwa, dba o to, by otaczająca rzeczywistość nie zakłócała codziennych wskazań wyczulonego na własną genealogię – kompasu naszej wrażliwości.

Aktor bowiem, niosąc ze sobą ciężar kreowanej postaci przybywa do nas  z przeszłości. Stara się też ją, a przynajmniej – dotyczący nas – jej fragment  – w pełni  nam przywrócić. Zwłaszcza wtedy, gdy został on już bezwzględnie zniweczony przez pazerną teraźniejszość.

Te myśli o powołaniu aktora   przywoływała zawsze  barwna postać Stanisława Michno (1936- 2021).

Ten Kresowiak z urodzenia – swe zawodowe aktorskie szlify zdobywał w ansamblach całej Polski. Po ukończeniu studium dramaturgicznego w Katowicach z  pedagogicznym błogosławieństwem  samego Gustawa Holoubka – jako artystyczny czeladnik teatru – dał się poznać najpierw na deskach scen północnych rejonów Polski (Grudziądz, Elbląg), by po epizodach pracy w Tarnowie i Bielsku-Białej zbliżyć się do wymarzonego Krakowa.

Ten aktor z powołania stał się  Krakusem z …własnego wyboru.  Ponad pół wieku swego, bardzo urozmaiconego twórczego życia spędził  przecież w podwawelskim grodzie.

Zapamiętano Go tu jednak nie tylko jako aktora  trzech, jakże różnych i formalnie, i repertuarowo scen Krakowa ( Teatru Ludowego w Nowej Hucie, Teatru <Bagatela> i Kantorowskiego Cricotu-2) .

 

Michnie bowiem sam proces  aktorskiego kształtowania sceny,  przestał już wystarczać. W obliczu pogłębiającego się z każdą niemal  wybitną premierą lat 70. i 80. procesu uległości aktora wobec inscenizatora, Jego stałą obecność w krakowskim świecie teatru wyznaczyła walcząca o aktorską wolność – aktywność  prawodawcy (adaptatora, inscenizatora i wykonawcy) wszystkich niemal spektakli  powstałej w roku 1994 swojej poszukującej, niezależnej grupy teatralnej MIST.

A przecież też  zapomnieć  nie można cenionego powszechnie  oblicza  Michny jako pedagoga.  Najlepszym dowodem – praca Staszka z  młodzieżą Wadowic, praca kształtująca przez dziesięciolecia <skażony> wizerunkiem teatralnym Papieża – Zespół <Sokoły>.

Konsekwencję takiego myślenia Stanisława Michny o  trudnym często do społecznej akceptacji sposobie wykonywania ukochanego zawodu, dane mi było sprawdzić wielokrotnie.

Najpierw pojąłem to – jako popularyzator Jego bardzo udanych monodramów, z którymi kilkakrotnie gościł na teatralnej estradzie prowadzonego przeze mnie studenckiego Klubu „Pod Jaszczurami” pod koniec lat 60.tych (1966-1968) .

Potem jako walczący kierownik literacki Teatru Ludowego w Nowej Hucie, gdzie wtedy razem ze Staszkiem  pracowaliśmy, stałem się aktywnym <kibicem> jego artystycznej frustracji na samym początku lat 70.(1970-1971) po wspaniałym okresie Szajny , którego  był ulubionym aktorem.

Wreszcie – jako  artystyczny współpracownik Stanisława Michny- na początku nowego stulecia (2001 -2005)  pojąłem konieczność stałej obecności na rynku sztuki takich alternatywnych grup teatralnych, jaką stanowił Jego ukochany Teatr MIST.

 

Tę konieczność – pojmowaliśmy z Michną – w obliczu transformacji, której pierwsze objawy nie wróżyły kulturze najlepiej – i jako przynależne nam osobiście  prawo wolności tworzenia, i jako ważną, a tak znaczącą oddolną  presję  na instytucjonalną sztukę  oficjalną. Presję, jaką stanowiła kiedyś  siła teatru studenckiego i otwartego lat 60. i 70. – zdecydowanego artystycznego sprzeciwu wobec autorytarnych prób zarządzania kulturą.

Nic więc dziwnego, że odejście tak oddanego sztuce teatru artysty,  jakim był Stanisław Michno, musi okryć całe nasze środowisko wszechogarniającym smutkiem .

Ale – by być Mu naprawdę wiernym – pamiętać musimy o rzadko spotykanej spójności i konsekwencji Jego życia i Jego twórczości.       Stanisław Michno – to twórca, któremu trudy życia i wyboje egzystencji nigdy nie zdołały zakłócić myślenia o powinnościach wzmiankowanej wielokrotnie Jego artystycznej  nonkonformistycznej  postawy. A na dodatek: ta troska zawierała zawsze jeszcze jeden ważny składnik  szukającej kontaktu z odbiorcą sztuki teatralnej. Ten składnik wypełnia uporczywe myślenie o drugim człowieku. O jego poszanowaniu.

Szacunek dla ludzi, wymaga prawdy. Prawda zaś – to zaprzeczenie kłamstwa. Artysta zatem – powiadał Michno – ma obowiązek mówienia prawdy. A prawda nigdy nie schlebia nikomu. Zwłaszcza żadnej  ideologii.

Dlatego przesłaniem dla  nas wszystkich, na tym <padole płaczu> pozostających, niech stanie się zatem nakierowane w trudną przyszłość- ulubione przez Stasia – zdanie Szekspirowskiego Prospera:

” Moja rozpacz rodzi lepsze życie!”

 

Krzysztof Miklaszewski, Kraków , grudzień 2021

fot. Adam Walanus
Autor tekstu: Krzysztof Miklaszewski
DRUKUJ
Udostępnij

Odeszli również

ANTONINA GIRYCZ

20.02.1939 r.
 – 19.01.2022 r.
Z żalem żegnamy aktorkę Teatrów Dramatycznych we Wrocławiu, Teatru im. W. Bogusławskiego w Kaliszu, Ziemi Lubuskiej w Zielonej Górze oraz Teatru Współczesnego w Warszawie. Absolwentkę Studia Dramatycznego we Wrocławiu, która zadebiutowała w 1959 roku rolą Ady w „Lekkomyślnej siostrze” Perzyńskiego w reżyserii Igora Przegrodzkiego.
więcej

Ryszard Szetela

03.12.1938 r.
 – 03.01.2022 r.
Urodził się 3.12.1938 r. w Rzeszowie. W 1957 r. ukończył Technikum Statystyczne w Rzeszowie. Był związany z amatorskim ruchem teatralnym, należał do „Towarzystwa Rybałtów” w Rzeszowie. W grudniu 1959 r. został przyjęty jako adept do Wojewódzkiego Teatru Lalki i Aktora „Kacperek”.
więcej

Danuta Muszyńska – Zamorska

Z żalem żegnamy Danutę Muszyńską-Zamorską, artystkę malarkę, witrażystkę i gobeliniarkę, pamiętną autorkę obrazów przedstawiających dziecięce postaci, prezentowanych na wystawach w ramach cyklu „Dzieci świata”, obrazów, których reprodukcje zostały wydane w serii pocztówek. Artystka znana była z udziału w licznych akcjach charytatywnych.
więcej

Kazimierz Pustelak

14.02.1930 r.
 – 11.12.2021 r.
Artysta śpiewak – tenor liryczny uważany za następcę Jana Kiepury, wykładowca i wieloletni dziekan Wydziału Wokalnego Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej w Warszawie, jeden z najwybitniejszych artystów polskiej sceny operowej, laureat wielu konkursów wokalnych, członek Sekcji Teatrów Muzycznych ZASP.
więcej

Maciej Zabielski

30.11.1957 r.
 – 06.12.2021 r.
Maciej Zabielski (1954-2021) aktor teatralny i filmowy, członek ZASP od 1998 roku. Przez prawie 40 lat, od debiutu w 1983 w spektaklu „Koniec Europy” Janusza Wiśniewskiego, związany był z Teatrem Nowym w Poznaniu. Po złożeniu egzaminu eksternistycznego, w latach 1997-2000 był członkiem zespołu artystycznym Teatru Polskiego w Poznaniu.
więcej

Stanisław Michno

10.01.1936 r.
 – 30.11.2021 r.
Aktora żegnać się nie godzi! Bo aktor – tak naprawdę – nie umiera nigdy. Żyjąc z nami i obok nas, świadomy swego posłannictwa, dba o to, by otaczająca rzeczywistość nie zakłócała codziennych wskazań wyczulonego na własną genealogię – kompasu naszej wrażliwości.
więcej
Kontakt

Sekretariat Biura ZASP

Jarosław Prytycki
+48 22 696 79 00
E-mail: zasp@zasp.pl

Adres

Al. Ujazdowskie 45

00-536 Warszawa
Biuro czynne:
pon. – pt. 9.00 – 17.00

Copyright © 2021 Związek Artystów Scen Polskich ZASP – Stowarzyszenie. All Rights Reserved.

Webdesign by Pink Design